Ik wil naar Amerika. Van oost naar west en terug.
Vliegtuig naar new york, auto op de kop tikken tegen 3000 dollar (2000€), met die auto heel amerika afrijden en dan terug verkopen in new york. Pakt een reis van twee maanden gewoon om het land is te leren kennen.
Gaat iemand mee ?
Na een paar minuten bezig geweest te zijn met het uitvinden van een pakkende titel voor men post. ( Mooie titel niet ? Sensatie national geographic style ! ) Ben ik voor de zoveelste (6de) keer naar de fitness vertrokken. Ik ben begin dit schooljaar beginnen trainen en zit momenteel toch al aan een leuk schema.
|
 |
Dit kan ik nu juist afmaken. Ik hoop tegen eind december toch aan 30min fietsen en 30lopen en 3km roeien te zitten, gewichten zijn niet zo belangrijk.
Waarom doe ik dit nu allemaal ? (De titel geeft al een hint) Men vader heeft 2 jaar geleden voorgesteld om samen met mij en men broer de Mont Blanc te beklimmen. Tegenwoordig zijn we 6, er zijn nog een paar vrienden van men pa bijgekomen.
We beklimmen de berg via de “The Gouter route”. Dat betekent dat we met een kabellift tot Nid d’Aigle (2,372m) nemen, waarna we een 5 uur klim doen naar de Gouter slaapplaats op 3,817m. De klim tussen de 2 punten bestaat uit een makkelijk bewandelbaar terrein gevolgd door de Grand Couloir dat iets gevaarlijker is doordat er soms rotsen naar beneden vallen, het laatste deel bestaat uit iets moeilijker bewandelbaar terrein. We blijven dan slapen in Gouter en vertrekken de volgende dag vroeg (5u) om de klim af te maken. Het is ongeveer 4 en een half uur klimmen naar de top. De klim naar de top is niet echt steil en halfweg staat er een hut om even te rusten. Het laatste deel van de klim vraagt veel concentratie en is natuurlijk ook het zwaarste deel. De temperatuur kan aflopen (oplopen ? :S) tot -15 graden en de lucht is zeer ijl. Eens de top bereikt (hopelijk) keren we in een ruk terug naar het dal.
Hieronder nog een kaartje van de klim vanaf de slaapplaats.
Het is nu al weer een ‘paar’ weken geleden maar ik dacht toch nog is een post te wijden aan Malta.
Malta is een zeer mooi land en de bewoners zijn er zeer trots op, de vrouw van de baas en mijn collega konden hun mond maar niet houden over de geschiedenis van Malta. Wat me wel opgevallen is in Malta is dat mensen niet echt zo gek zijn van buitenlanders en zeker niet die van het zuiden komen. De mensen zijn daar tamelijk racistisch t.o.v. de Afrikanen en soms ook tegen de Turken. Het hielp natuurlijk ook niet dat heel men klas bijna Turks is en de rest van het 6de nog een paar Marrokanen bevat. Gelukkig weten ze dat ze er niet te openlijk voor moeten uitkomen en ze herkennen natuurlijk ook wel de toeristen.
 |
Malta is toeristisch gezien toch wel een must, de vele musea, de mooie hoofdstad en natuurlijk het uitgaansleven. Het uitgaansleven in Malta is zeker de moeite waard, hou je van feesten neem dan een hotelkamer in de buurt van St Julians of op Gozo. Ik heb alleen St Julians bezocht en ik moet toegeven zoiets had ik nog nooit gezien. Verschillende straten vol met Disco’s. Alles vind je er terug. House/Techno/R&B en zelfs een gaybar. De clubs gaan van kleine tot enorm grote (Havana en Empire) en zitten bijna alle dagen van de week vol. Entree betalen moet je in de meeste niet maar er zijn een paar exclusieve clubs waarvoor je wel moet betalen. Vanbinnen zijn de clubs goed gedecoreerd en hebben ze allemaal wel een stripteasepaal, waar ik dan ook vaak gebruik van gemaakt heb |
Wat ik natuurlijk het meeste gedaan heb in Malta is werken. Ik werkte bij een kleine computerswinkel genaamd: “Datax computing”. Het is een klein bedrijf met een 5tal werknemers waarvan 2 de familie zijn van de baas. Het bedrijf levert nieuwe pc’s en support aan sommige regeringsdiensten. Wat ik daar het meeste gedaan heb is :
Ik denk dat het meeste wel voor zich spreekt. De eerste 2 zijn parallel met mijn studierichting maar de laatste 2 kan je je afvragen wat heeft dat nu met een computerwinkel te maken. De tafels en stoelen waren nodig voor een promotie, bij een nieuwe computer kreeg je een bureau gratis er bij. Wat betekende dat wij toch een 10tal tafels en stoelen in elkaar hebben gestoken. De kwaliteit van de tafels daar beginnen we niet over, zeker niet als je weet dat het plannetje zelfs niet door de meest getalenteerde ingenieur gelezen kon worden. Stekkers vervangen was het meest komische. Op Malta maken ze gebruik van de Engelse stekkers. Spijtiggenoeg krijg je bij nieuwe computerkasten meestal een Europeese of Amerikaanse stekker toegevoegd. Wat dus betekent dat wij een honderd keer of meer de volgende actie hebben uitgevoerd.
Voor de rest was Malta een leuke ervaring en leer je toch de mensen van je klas goed kennen. Wat spijtiggenoeg geleid heeft tot een hoop ‘Hoe kan je nu niet in God geloven’ discussies.
(met kleren aan dan).